Universal Poetry

Universal Poetry
Μεγάλη μου τιμή να με συμπεριλάβουν στην συλλογή ποιήτριες της Ευρώπης ..
ευχαριστώ από καρδιάς τον Abdallah Gasmi που με επέλεξε ανάμεσα σε άξιες ποιήτριες

Σίμωσε η ώρα.

Σίμωσε η ώρα.

Τα καρφιά καλοβελονισμένα

υποβαστάζουν

την αναστήλωση της απιστίας μας.

Ατροφικά τα νέφη

αποστρέφονται την  θυγατέρα του ήλιου

και καλπάζουν τρομαγμένα και ανήμπορα.

Σίμωσε η ώρα.

Το φιλί ήταν προδοσία.

Η άρνηση κεραυνοχτύπημα.

« Ω Γλυκύ μου Έαρ».

Η ύψωση και μετάσταση της μάνας.

Ναι Κύριε,

Σίμωσε η ώρα.

Μίκρυναν οι αμαρτίες μας

Κύριέ μου

στις μέρες που οι αθώοι σταυρωμένοι

είναι μόνο αριθμοί σε τάφρους .

Η μάνα σκίζει τα στήθη της

και μοιρολογεί.

Μόνη και άξια να σηκώνει το Σταυρό σου.

Σίμωσε η ώρα.

Εδώ είμαι

Κύριέ μου.

Με τα ανάξια δάκρυά μου

προσκυνώ την θυσία σου.

Σίμωσε η ώρα.

Η προσμονή της Ανάστασης

σίμωσε Θεέ μου.

Υπό κράτηση

Υπό κράτηση

Αναγεννήθηκα στης υπομονής το κελί

με ομολογίες  ομηρικών ταλαντώσεων,

και την γνώση

της γραμμικής

αποκρυπτογραφημένη.

Μετράω τις ώρες

με του χελιδονιού τις τσακισμένες φτερούγες

σε λιβάδι που καθρεφτίζεται η πανσέληνος

δέσμια.

Της Περσεφόνης τα μυστήρια αποστήθισα

και κατηφόρισα στην απραξία

που πλάθει σταυρούς αποκαθήλωσης.

Έρημοι οι δρόμοι,

λες και είναι ακρωτηριασμένοι αιχμάλωτοι,

ενός αόρατου πολιορκητή.

Πανούργα εκτέλεση

λυμαίνεται της σιωπής το στέρνο ανελέητα,

θάβοντάς μας στα σπλάχνα της μάνας μας

θωρακισμένους και ίσως…

λυτρωμένους.

Τα δεδομένα,

φανέρωσαν την ελλειπτικής τους υπόσταση

ιππεύοντας σε κύματα τυφώνα,

δίχως οι δύσμοιροι

να μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα μαθηματικά μοντέλα

της γεωγραφικής κατάταξης.

Η πολιορκητική μηχανή

τιθασεύει την γνώση μας

σε τέσσερεις τοίχους

που μυρίζουν Λαμπρή

αιώνιας αθανασίας σπορά.

καληνυχτίζοντας

καληνυχτίζοντας...

Μιλάω για τα βήματα
που σε δίδαξα
πώς να με σκοτώσεις.
Το βουητό της μέλισσας
με καθηλώνει .
Η σκιά κραδαίνει
απόηχους σπατάλης.
Για τα βήματα τα άυλα
που τρεμουλιάζουν τις αισθήσεις
και στροβιλίζονται σε αρχαϊκές κολώνες
σαν πέπλα της θύμησης,
μιλάω.
Οι ώρες,
άβουλα σκευάσματα
τιθασεύουν τον φόβο
και παγιδεύουν
της μνήμης τις αντιξοότητες,
σε λήθαργο αναπόλησης.
Το φλάουτο
ανέλαβε δράση ελπίδας,
τις νύχτες
που κρύβεται ο θάνατος
σε κενοτάφια απόγνωσης.
Εκλιπαρώ
για το χτες που δεν εκτίμησα,
για το ελπιδόμορφο αύριο
που ζωγραφίζω σε αναπνευστήρες .

Χρώματα, χρώματα, χρώματα
και η άνοιξη θ’ αντέξει την σταύρωση.
Β.Μ
ΦΩΤΟ Τούλα Σταυροπούλου

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ...ΑΛΛΑ ΛΕΥΤΕΡΟΙ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΑΛΛΑ ΛΕΥΤΕΡΟΙ..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Χαλεποί καιροί …ακόμα και για τέτοιες μνήμες.

«Άγια μέρα η σημερινή…Λευτεριά ή θάνατος…»

Μια τέτοια Μαρτιάτικη μέρα ανασκουμπώθηκε η Ελλάδα να στήσει το μεγάλο γλέντι του ξεσηκωμού και απ’ άκρη σε άκρη να παιανίσουν της άνοιξης τα βόλια και της λεβεντιάς τ’ απομεινάρια, να αντρειωθούν και να γράψουν καινούρια γράμματα στο Πάνθεον των Αθανάτων.

« Εκεί ψηλά στο τρίκορφο, της Πάτρας ο Δεσπότης

Ζώστηκε άρματα ψυχής και Λαύρα αετίσια…

Μετάλαβε σαν χριστιανός, μια χούφτα παιδεμένους, άντρες, παιδιά αμούστακα, γέρους καπεταναίους και κίνησαν το χάραμα, πριν η αυγή στενάξει, στήσαν γλέντια τρικούβερτα, Πασχαλινά γιορτάσια και καρτερέσαν την Κυρά, Αρχοντοπούλα Κόρη….

Πήρε ένα λάβαρο ζωής απ’ την Ωραία Πύλη και ορκίστηκε… σάβανο τιμής και Λευτεριάς καντήλι, να γίνει τούτο το ιερό, σύμβολο των  προγόνων, μια τέτοια μέρα του Μαρτιού, στης Παναγιάς τη Χάρη.

Ρίχτηκαν όλοι στη γιορτή και στήσανε καρτέρια, που σαν το θέλει ο Θεός κι η Παναγιά προστάξει,  θανθίσει πάλι το δεντρί, θα βγάλει άνθη η πλάση και η μαραζωμένη Κοπελιά θα βγει στο παραθύρι.

Τη φορεσιά της την καλή, την μπαρουτοκαπνισμένη, απ’ το σεντούκι έβγαλε… αίμα ηρώων λούστηκε και κληρικών λαμπάδες, άναψε στ’ άθαφτα κορμιά που πέσαν  στις ραχούλες, ίσαμε νάρθει η ροδαυγή και η ευλογημένη ώρα, που σήμαντρα θα ζώσουνε τον Λέυτερο αέρα.»

ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗς 2020

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα...
Ας ενώσουμε τις πένες μας και ας γράψουμε το καλύτερο ποίημα..
ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ...

Στο παλιό ερμάρι
μην κρύψεις τα καμιόνια του τρόμου.
Η μοναξιά,
σαν αλλόφυλων θεών θυγατέρα,
βαριανασένει ελπιδοφόρα μηνύματα
και μοιράζει χαρταετούς .
Χέρια τρεμάμενα φυτεύουν σταυρούς απελπισίας
λογαριάζοντας τον άμαχο Άνθρωπο
μικρό Χριστό ευσυνειδησίας και ευθύνης.
Η γη σείεται και εκλιπαρεί για ζωή.
Τα χρώματα πανικοβλήθηκαν και αποχρωματίστηκαν.
Άσπρο και μαύρο δίνουν την μάχη της Ανάστασης.
Ο άγνωστος μέχρι χθες
τηλεοπτικός επισκέπτης μου
αγωνιά και φοβάται μαζί μου.
Έγινε φίλος μου ο Τζουζέπε, ο Φρανκ, ο Τζον, ο Ντούτεκ.
Κοινή η μοίρα μας.
Ένα ηλιοτρόπιο χλευάζει την απληστία μας.
Β.Μ
ΦΩΤΟ ΤΟΥΛΑ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

ανυποτακτοι....λογοι...,

Εκείνος ο δρόμος που σε κιότεψε,

εκείνος ο παράδεισος,

που παράφρονας λησμόνησε τις αμφισβητήσεις,

θεμελίωσε παραπεταμένα όνειρα.

Ηδονοβλεψίες σκιών

κατάντησαν

τα εφήμερα κρούσματα υπολογισμών,

σε άμαθα δάχτυλα

με τον καρπό τεταμένο.

Ούτε που σπάραξε η ψυχή

μπροστά στο θαμπό καθρέφτη.