Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Abdallah Gaasmi...για την δημοσίευση ποιήματός μου στο http://thejasmincollors.com

 http://thejasmincollors.com/?p=4949&fbclid=IwAR0q6kg59RKmBgVbY1WmXV5tHrfJGxfIG6YBNSGv4CNJaFlwxFuFi1kcVvI

Paraskevi Memou {1961}. Film director .Poet.
She was born and raised in the Skepastos village of Kalavrita, in the north of the Peloponnese.
In 1984 and 1985 his poems were published published in the Hydria and Ostraka magazines.
His first directorial work was the short film ‘ALTAMIRA’.
He has collaborated with important Greek actors.
The film based on his poetry, entitled ‘Mega to tis Thalassis Kratos’, was shot in 2008.
He has collaborated as a news journalist with many newspapers in the Peloponnese.
In 1985 his first collection of poems entitled ‘Diavenontas’ came out.
In 2006 he published a book with news articles, entitled “AFONON DIAGEIN”.
His poems have been published in many anthologies.
The Greek encyclopedia HARI PATSI hosts his poems.
His collection of poems entitled ‘Sto vraho tis Andromedas’ came out in 2018.
The collection of poems entitled ‘Ise o anthropos’ came out a year later, in 2019.
He has won numerous awards in international competitions.
In the latest edition of the Nosside World Poetry Prize – Nosside World Poetry Prize, in 2019, one of his poems, translated into Italian by Giorgia Karvunaki, was awarded, entitled ‘Supplicants of the Gods of the poor’.

………………………………………………

Ο ίδιος…. Άλλος

 

Ως άλλος Πιλάτος,

Θήρευσες λαίμαργες ενοχές,

Στάζοντας νάματα πρωινής πάχνης,

Σε στήμονες όρκων,

Καταδικάζοντας την ομορφιά της ώρας,

Ως ντροπή της ηδονής.

Σκαρφίστηκες καμώματα ανομολόγητα,

ίδιος… οικείος… ξένος συνάμα.

Δραπέτης…. Λαθρεπιβάτης …. Άστοργων φόρων,

στο όνομα της μόνης ανιδιοτελούς συλλαβής,

που γράφεται με ιδρώτα και γιατρεύεται με σοφίσματα,

σε αμόλυντο κορμί εύσαρκα.

Κούρσεψες τα σάβανα του θανάτου,

μέσα από αναστεναγμούς άηχων ψαλμών

και λύτρωσες την αφάνειά σου,

σε αναστροφές και αντανακλάσεις.

Ίδιος…. Άλλος…

Εσύ…. Και συνάμα….  Εκείνος…

Μη φεύγεις…

Η απάτη…

Ήταν μόνο…. Παιχνίδι του μυαλού.

 

……………………………………………………………..

 

Yourself…someone else

 

As another Pilate

you preyed on voracious guilts,

dripping elixirs of morning dew

on vows’ stamens,

condemning the beauty of the moment

as pleasure’s shame.

You conceived unconfessed antics,

yourself… familiar… yet, a stranger.

Stowaway…fugitive… of unloving debts,

in the name of the only selfless syllable,

written in sweat and cured with fallacies,

on the flesh of an immaculate body.

You pillagedthe shroud of death

through the sighs of silent psalms

and redeemed your obscurity

with inversions and reflections.

Yourself… someone else

You…while also… him…

Don’t go…

The deception…

Was only… a mind game.

συνέντευξη στην εφημερίδα ....Πολίτης των Πατρών 2007

συνέντευξη στην εφημερίδα ....Πολίτης των Πατρών  2007

1. Η ζωή σας, ήταν πάντα «στρωμένη με ροδοπέταλα;» Θεωρείσθε από τις τυχερές της ζωής;

Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, γράφω μια πραγματική ιστορία που μου συνέβη στην ηλικία των τεσσάρων, ή πέντε. Η καλή μέρα λένε φαίνεται από το πρωί. Σίγουρα δεν συνάντησα πουθενά ροδοπέταλα, παρά μόνο σε γάμους. Ότι έμαθα από την βιοπάλη των γονιών μου ήταν, πως δεν υπάρχει δεν μπορώ, παρά δεν θέλω. Έτσι μπήκα στην αρένα της ζωής με ένα και μόνο σκοπό: Να κερδίσω. Αγωνίστηκα σκληρά, έντιμα και με υψηλότερο στόχο, να μην μου δοθεί ποτέ ο τίτλος της αχάριστης. Με γνώμονα όλα αυτά, σίγουρα θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί αν μη τι άλλο, έχτισα τα χρόνια μου πάνω σε γερά θεμέλια με υλικά που αντέχουν όλα τα ρίχτερ.   Είστε πολύ μεθοδική. Έτσι, είστε πάντα; Τι σας οδηγεί στη ζωή;

2. Πότε νιώσατε να σας τραβάει η σκηνοθεσία; Με τον κινηματογράφο πότε ξεκινήσατε ν’  ασχολείσθε; Τι σας οδήγησε στο χώρο αυτό;

Ξεκίνησα να γίνω φαρμακοποιός, αλλά κάπου πριν το τέλος τα παράτησα. Άρχισα να μουτζουρώνω χαρτιά από παλιά και πάντα έβλεπα τα γραφτά μου με εικόνες. Έψαχνα έναν τρόπο να αποτυπώσω αυτές τις εικόνες κάπου. «Ρωτώντας πας στην πόλη». Πήγα στη μεγάλη τότε του γένους σχολή, τη σχολή Σταυράκου και από τον πρώτο κιόλας χρόνο, βρέθηκα στα κινηματογραφικά πλατώ. Σαν βοηθός στην αρχή και αργότερα σαν σκηνοθέτης.     

3. Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους κωμικούς ηθοποιούς, και έχετε αφήσει τη σκηνοθετική σφραγίδα σας, σε video – clip αξιόλογων μουσικών και τραγουδιστών, σε ντοκιμαντέρ και ψυχαγωγικές παιδικές εκπομπές.

Τι είναι εκείνο που θα ξεχωρίζατε από τη μέχρι τώρα πορεία σας στα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά δρώμενα…

Ο αγώνας της επιβίωσης καμιά φορά σε ξεστρατίζει. Μα σαν γυρίσω πίσω η ταινία μου «ALTAMIRA» σε ποίηση Καββαδία παραμένει, ότι ξεχωρίζω. Ήταν μια ελεύθερη διασκευή του ποιήματος Γυναίκα από την ποιητική του συλλογή Τραβέρσο. Όχι τόσο γιατί με συνεπήρε η ιδέα του να κάνω ταινία ποίηση, αλλά γιατί ρισκάρισα πολλά σαυτήν την ταινία. Η Τζένια η αδερφή του ποιητή, κάτοχος των πνευματικών του δικαιωμάτων, μου έβαλε έναν όρο: Πρώτα θα έβλεπε την ταινία και αν της άρεσε, θα μου παραχωρούσε τα δικαιώματα. Καταλαβαίνετε τι θα σήμαινε, μια της διαφωνία. Οικονομικό και όχι μόνο κόστος. Εδώ θέλω να ευχαριστήσω και τον συνάδελφο, δάσκαλο και φίλο τον Σπύρο τον Προβή που έγινε συμπαραγωγός μου, ενώ ήξερε τον όρο αυτό.  

4. Πρέπει να έχεις γούστο, μια ανεπτυγμένη αισθητική, να γνωρίζεις να διαλέγεις˙ μιλήστε μου για τον τρόπο που διαλέγετε τα έργα;

Πιστεύω ακράδαντα ότι για να ασχοληθεί κάποιος με οποιαδήποτε τέχνη, άσχετα αν πετύχει ή όχι, πρέπει να έχει ένα συγκεκριμένο μικρόβιο μέσα του, το οποίο δεν καταπολεμά κανένα αντιβιοτικό. Έλεγα πάντα ότι, ο στοχεύων το κάλλος της τέχνης, ας αφήσει το ένστικτό του να τον οδηγήσει και σίγουρα θα την κατακτήσει. Αυτό έκανα πάντα. Έμενα ξάγρυπνη όλη την νύχτα σκαλίζοντας τον κήπο μου, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα και σαν ξημέρωνε, στον καφέ έπαιρνα την απόφαση οδηγούμενη μόνο από το ένστικτό μου, που ποτέ μέχρι τώρα δεν λάθεψε.

5. Τι χρειάζεται ένας σκηνοθέτης για να επιτύχει αυτή τη μαγική συνταγή επικοινωνίας με το κοινό; Ποια είναι η σχέση του ελληνικού κινηματογράφου με το κοινό σήμερα; Ποιο νομίζετε ότι είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των κινηματογραφικών ταινιών σήμερα, που δικαιολογεί αυτή τη μεγάλη μεταστροφή του κόσμου προς τον καλό κινηματογράφο; Ποιο είναι το κίνητρο που ώθησε το κοινό να επιστρέψει στις κινηματογραφικές αίθουσες;

Εδώ χωράει πολύ κουβέντα. Στην εποχή της ταχύτητας που ζούμε το μόνο που προσπαθούμε να κάνουμε, είναι να μην καταντήσουμε σιδερόβιδες των μεγάλων ανακαλύψεων και ψάχνουμε για μαζικό συναίσθημα. Την μεγάλη μας ελπίδα για την μη ρομποτοποίησή μας. Παλιά στους ανθρώπους άρεσε η δράση, τα γούεστερν, τα αστυνομικά και τα αισθηματικά . Σήμερα που η βία έγινε καθημερινότητα και η μοναξιά έπνιξε το αίσθημα, έχουμε την απόλυτη ανάγκη επικοινωνίας και συμπλήρωσης του αισθήματος με το μαγικό «συν». Τώρα στην παραγωγή ταινιών επιστρατεύονται επικοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και τόσοι επιστήμονες. Βλέπετε οι παραγωγές σήμερα είναι πανάκριβες, ο ανταγωνισμός μεγάλος και κανένας δεν ρισκάρει χρήματα για αποτυχημένες ταινίες.   

6. Ποια σημεία ενός έργου σας αγγίζουν περισσότερο; Ποια σημασία έχει στη δουλειά σας, το συναίσθημα; Ένα έργο που θα θέλατε να σκηνοθετήσετε, που σας προκαλεί;

Η αλήθεια είναι πως, επειδή δούλεψα στο φιλμ ως μοντέρ, κάθε που βλέπω μια ταινία για πρώτη φορά εστιάζω στα τεχνικά της χαρακτηριστικά και με συνεπαίρνει η αρτιότητα και τα έξυπνα ευρήματα του σκηνοθέτη. Πάμε τώρα στο δουλειά-συναίσθημα.

Το να φανερώνεις τα συναισθήματά σου, κάποιοι το εκλαμβάνουν ως αδυναμία σου. Έτσι καταπίεζα πάντα τα συναισθήματά μου, γιατί όσες φορές τα φανέρωσα, βγήκα ζημιωμένη. Συμπέρασμα: Σε καμιά δουλειά δεν χωράει συναίσθημα. Δεν χρειάζεται να βάλεις εσύ συναίσθημα σε ένα έργο, αυτό το αναλαμβάνει πάντα εκείνο το μικρόβιο που προαναφέραμε. Ό τι θα ήθελα να σκηνοθετήσω είναι και πάλι ποίηση. Ο ποιητικός λόγος σου γυμνώνει τη φαντασία και σου επιτρέπει να γίνεις αληθινός δημιουργός.

Τώρα δουλεύω κάποια δικά μου ποιήματα και θα τα κάνω ταινία με θέμα-ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.

7. Τι καθορίζει κάθε φορά αυτό που θα κάνετε; Ποιο είναι εκείνο το κριτήριο που πρωτοστατεί ώστε να κάνετε αυτό, και όχι κάτι άλλο; Πιστεύετε ότι την μέχρι τώρα πορεία σας, την έχουν καθορίσει οι επιλογές που έχετε κάνει εσείς η ίδια, ή οι επιρροές που δεχθήκατε από το γύρω περιβάλλον; Και κατά πόσο έχετε δικαιωθεί από αυτές τις επιλογές;

Άλλο ένα μου μειονέκτημα. Δεν παρασύρομαι ποτέ και από τίποτα. Δεν θα μου άρεσε να λέω ότι όλα τα καλά τα έκανα μόνη μου και για τις τυχόν αποτυχίες μου φταίνε οι άλλοι. Έτσι έκανα πάντα το δικό μου. Και μέχρι σήμερα δεν μετάνιωσα για τίποτα. Αν γύριζα τη ζωή μου πίσω θα έκανα ακριβώς τα ίδια πράγματα. Εκείνο που καθόριζε πάντα τις πράξεις μου ήταν το «πέντε μέτρα και ένα κόβε». Στο δημοτικό σχολείο, μας το δίδαξε ο δάσκαλός μας. Η λογική ήταν μοναδική θεώρηση των πραγμάτων και η μη εγκατάλειψη των στόχων έστω και αν είχε κόστος στην προσωπική μου ζωή, κάποιες φορές.   

8.Έχετε πολλούς ή λίγους φίλους; Τους εμπιστεύεστε, γενικότερα εμπιστεύεστε τους ανθρώπους;

Το πολυτιμότερο περιουσιακό μου στοιχείο είναι οι φίλοι μου. Θάλεγα ότι μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι φίλοι που αποκτηθήκαν μετά από δοκιμασίες και η εμπιστοσύνη που τους δείχνω κατακτήθηκε. Δεν μπαίνω ποτέ στη λογική να εμπιστευτώ ή όχι έναν άνθρωπο. Τον δέχομαι όπως είναι.  

9.  Πως βλέπουν τα μάτια μιας σκηνοθέτιδας τη σημερινή νεοελληνική πραγματικότητα; Τι της φτιάχνει τη διάθεση, και τι την εξοργίζει;

Δεν βλέπω κάθε τι με μικροσκόπιο. Ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να προσθέσει ένα λιθαράκι στο «κοινωνικώς γίγνεσθαι» έτσι που να μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική πραγματικότητα. Δεν μπορώ να προσπεράσω εύκολα, τις μικροψυχίες, την αγνωμοσύνη, τις ίντριγκες και την δραχμοποίηση των αξιών. Θωράκισα τον μικρόκοσμό μου μακριά από όλα αυτά και σίγουρα μου φτιάχνει το κέφι ένα γλυκό καλημέρισμα, ή ένας ύπνος χωρίς εφιάλτες συνείδησης. Οι μεγάλες παρτίδες αφήνω να παιχτούν χωρίς την παρουσία μου.

10. Πολιτιστικά, πως είδατε τη χρονιά που πέρασε; Σε γενικές γραμμές, μείνατε ικανοποιημένη;

Ποτέ δεν κατάφερα να πω πως είμαι ικανοποιημένη, από ο τι έγινε. Πάντα θέλω κάτι παραπάνω. Θεωρώ πως τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να στραφούμε σε πνευματική τροφή, αν θέλουμε να μην χάσουμε και τούτο το τρένο. Αν πω πως όλα έγιναν καλά πέρυσι, φοβάμαι πως θα εφησυχάσουμε. Ο εφησυχασμός είναι ο καλύτερος φίλος της απραξίας.  

11.Τι εννοείτε με τον τίτλο «άφωνον διάγει» του βιβλίου σας; Τι πραγματεύεται; Ήταν δύσκολο να γράψετε αυτό το βιβλίο; Πως ξεκινήσατε να το γράφετε;

Ο ηχηρότερος δεν είναι πάντα ο ισχυρότερος. Ο άλαλος καμιά φορά λέει περισσότερα με μια ματιά του. Αντί να βγάζω βαρύγδουπες κορώνες, προτίμησα να μιλάνε οι πράξεις μου, οι ιδέες μου και το παράδειγμά μου. Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαία πράγματα, απλά καθημερινές υποχρεώσεις του καθενός, που αξίωσε τον τίτλο άνθρωπος και έψαξε την ετοιμολογία του. Το δύσκολο θαρρώ δεν είναι να γράψεις, ή να καταθέσεις απόψεις, αλλά να βλέπεις και να αισθάνεσαι. Να μην διάγεις τον βίον σου, απλά ως παρατηρητής και επικριτής των πάντων. 

12. Πως διαγράφεται την συγγραφική σας πορεία; Ήταν κάτι που προϋπήρχε; Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως απωθημένο που με το πέρασμα των καιρών βγήκε σιγά – σιγά στην επιφάνεια;

Μάζευα τα χαρτάκια που έγραφα κάθε τι από παιδί και τα φύλαγα σε έναν φάκελο. Κάποτε-κάποτε έχανα μερικά. Το 1983, στα γενέθλιά μου, ο φίλος μου ο Γιώργος, ποιητής ο ίδιος, μου χάρισε έναν τόμο με λευκές σελίδες, που είχε τυπωμένο στο εξώφυλλο το όνομά μου. Εκεί βρήκαν την στέγη τους τα γραφτά μου. Τότε ήταν που συνάντησα τον Τάσο τον Λειβαδίτη. Με παρότρυνε να συνεχίσω να γράφω. «Έχεις ταλέντο» μου έλεγε. Ξέρετε για να φέρω τον τίτλο του σκηνοθέτη, εκτός από το μικρόβιο το πιστοποιεί και ένα πτυχίο αναγνωρισμένο από το κράτος. Τον τίτλο του γραφιά-δεν θέλω να λέω εμένα συγγραφέα-δεν θα στον απονείμει κανένα πανεπιστήμιο. Η πρώτη μου εμφάνιση έγινε στο περιοδικό Υδρία, λογοτεχνικό περιοδικό που εκδίδετο στην Πάτρα. Το 1985 βγήκε η πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Διαβαίνοντας». Συνέχιζα να γράφω, αλλά ήμουν απορροφημένη με τον κινηματογράφο και αργότερα με την τηλεόραση. Έτσι δεν πρόλαβε να γίνει απωθημένο, μιας και οι προκλήσεις για να σκαρώσω κάτι τι, ήταν πολλές.

13. Συγγραφή ή σκηνοθεσία; Τώρα, αν σας έλεγαν να κάνετε το ένα από τα δύο, ποιο θα ήταν αυτό;

Είναι σαν να ρωτάτε: Χέρια ή πόδια; Εσείς τι θα θυσιάζατε, χωρίς να σας λείψει;

14. Ποιες είναι οι αγωνίες της Βούλας Μέμου σήμερα; Τι σημαίνει γι΄εσάς να κάνετε πράγματα ουσίας;

Εξαρτάται τι θεωρούμε πράγματα ουσίας; Η διαρκής πάλη με τον εαυτό μου πιστεύω πως είναι ουσία. Η αγωνίες μου είναι ίδιες με των άλλων ανθρώπων. Με τρελαίνει η παράνοια ενός πολέμου, η καταστροφή του πλανήτη, η φτώχεια, αλλά εκείνο που τελευταία με κάνει έξαλλη είναι το «όπου φτωχός και η μοίρα του». Το δικαίωμα που παίρνουν κάποιοι με το έτσι τους θέλω, να κατηγοριοποιούν ανθρώπους, βάζοντας τον έναν, πολίτη πρώτης κατηγορίας και τον άλλον τελευταίας. Αυτό το ξεσκαρτάρισμα των ανθρώπινων υπολήψεων είναι ότι δεν ανέχομαι πια.

15. Ποιος είναι ο πρώτος στόχος σας, για το 2007;

Να τηρήσω όλες τις υποσχέσεις που έδωσα το 2006 και να μην αφήσω καμία εκκρεμότητα για το 2008. Το να είσαι συνεπής, είναι για μένα λόγος τιμής και διαρκής αγώνας. Δεν θα μπορούσα να στοχεύσω σε γραφές ή στο να κάνω κάτι σκηνοθετικά, γιατί αυτά δεν γίνονται κατά παραγγελία. Ή σου βγαίνουν, ή όχι.

                                 

Ευχαριστώ

                                            Άνθη Ροδοπουλου

                                           Εφημερίδα «Πολίτης»

                                        

                                               

ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ

Ιδιαίτερη τιμή και χαρά να μετέχω στην ΜΕΓΑΛΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ...
Ευχαριστώ την Κ.Ελένη Πάτση που με συμπεριέλαβε στην εγκυκλοπαίδεια ανάμεσα σε καταξιωμένους λογοτέχνες

Β' Βραβείο σε Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό για τη Βούλα Μέμου

https://www.filodimos.gr/all-issues/aigialeianews/politistika/90166-2017-07-27-16-35-01

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΠΈΠΗ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΎΛΟΥ. 27 ΙΟΥΛΊΟΥ 2017 ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΆ

Μια ακόμα διάκριση για τη συνεργάτιδα του filodimos.gr Βούλα Μέμου, προέκυψε με τη συμμετοχή της στον ΣΤ' Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, ανάμεσα σε δεκάδες ποιήματα από όλο τον κόσμο.

Η Βούλα συμμετείχε με το ποίημά της "Πομπές Ανέχειας", στην κατηγορία "Ελεύθερο θέμα".

Πομπές ανέχειας…

Σε ταξίδι ελπίδας,

απάγκιαζε κάθε όνειρο του το ξημέρωμα,

με πέταλα βασιλικού,

σε δοξάρι βιολιού,

-στόλισμα πρόσκαιρων τροφών-

και ουρανοσπηλιές αγγέλων.

Έσμιγε απονήρευτες στράτες,

-αστεριών αρμάδες-

σε χρόνους τόσο χαλεπούς,

μιζεροσκονισμένους.

Απομεινάρια παιδικής αθωότητας,

που σταυρώνονται…

σαν σφίγγει την γύμνια τους,

πυρακτωμένη, η μέγγενη της φτώχειας.

Η πανσέληνος, κούρνιασε σε φυλλωσιές δακρύων,

γιατί λούστηκαν την ανέχεια,

από τα γεννοφάσκια τους.

Υπόλογοι και μάρτυρες, αναμάρτητων κυοφορήσεων.

Η ελπίδα απόστρατος λόγιος,  λεηλατημένος σκοπός,

σε κολασμένες υπολήψεις,

σέρνεται, σε σκουριασμένους κάδους σκουπιδιών.

Ναυαγοί των λεωφόρων…

κάτι τρύπια παπούτσια,

λάφυρα, από την μεγάλη χωματερή, των σπουδαίων,

που ξεσπίτωσαν, κάθε ίχνος αξιοπρεπείας.

Τώρα αηδόνια, μοιρολογούν αδέξια

Οι αντοχές τρύπωσαν σε καταπακτές  απόγνωσης…

Και εκεί… στην γωνία του μεγάλου δρόμου…

Ο επαίτης…

έκλεισε μόλις τα πέντε του…

Δύο πρώτα βραβεία σε παγκόσμιο λογοτεχνικό διαγωνισμό, για τη Βούλα Μέμου

https://www.filodimos.gr/all-issues/aigialeianews/politistika/82431-2017-03-13-12-28-22

Written by Πέπη Σπηλιωτοπούλου. Posted in Πολιτιστικά

Δύο ακόμα μεγάλες διακρίσεις πέτυχε πανάξια η συνεργάτιδα του filodimos.gr, λογοτέχνις Βούλα Μέμου, μιας και απέσπασε 2 Πρώτα Βραβεία στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. (Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδος).
Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 2017 στην αίθουσα τελετών του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών.

*******************************

Α' Βραβείο για το διήγημα  "Μελίρρυτος σπονδή δακρύων"

Πόσο σπουδαίο είναι ένας πατέρας να μπορεί να πει μια ιστορία στα παιδιά, και ακόμα πιο σπουδαίο, να είναι η ιστορία της δικής του ζωής
Ο Θοδωρής, κράτησε σφιχτά τον Πέτρο στην αγκαλιά του και έκλαιγε με λυγμούς, μικρού παιδιού.
-Αδερφέ μου… μοναδικό μου σπλάχνο… ποια τύχη με έφερε στο δρόμο σου;
-Ποια μάνα, έχει την καρδιά, της μάνας μας;
Γονάτισε στο μνήμα, με ευλάβεια και έκανε τον σταυρό του.
Το μοναδικό, συνειδητό, σταυροκόπημα της ζωής του.
Τα αεροπλάνα διαολεμένα έσπερναν τον θάνατο. Τα παραθύρια του τρόμου ορθάνοιχτα, μάζευαν σακατεμένες ζωές, να σημαδέψουν για άλλη μια φορά, την ιστορία. Σαν να αλυχτάνε σκυλιά, ακούγονταν τα αυτόματα, να γαζώνουν κορμιά.
Ο καλοκαιριάτικος ήλιος, χανόταν στην μαυρίλα. Ντρεπόταν για την κατάντια των ισχυρών, να γλύφουν ματωμένες πληγές, για να στήσουν τρόπαια, νικημένης αξιοπρέπειας. Καπνός και μπαρούτι. Οι φωνές και τα μοιρολόγια, έσκιαζαν και τα λιγοστά αγρίμια που ξεμύταγαν από τα λαγούμια τους..
Ο κόσμος πανικόβλητος και χωρίς ενημέρωση, έτρεχε σαν τρελός, εδώ και εκεί. Μάζευαν τα υπάρχοντά τους και αλαφιασμένοι, έψαχναν μια τρύπα, η μια σπηλιά να κρυφτούνε.
Τέσσερες μέρες σφυροκοπούσαν την περιοχή, ανελέητα.
Το αίμα πότιζε τον κάμπο και δρόσιζε τα ξερά χόρτα. Η μυρωδιά του, ανάκατη με την ερημιά της σιωπής, συνέθετε ένα τοπίο, βγαλμένο από την κόλαση του Δάντη.
-Θεός φυλάξει Άντρο μου. Είπε και σταυροκοπήθηκε, η Μαρούλα.
-Ένα μωρό… Ένα γεννησαρούδι… Ένα πλασματάκι, κοίταξέ το, κλαίει αποκαμωμένο από την πείνα και τον ήλιο. Ματωμένο, το κρατούσε σφιχτά στον κόρφο της μια κοπελιά, κοντά στα τριάντα. Σκοτωμένη… δίχως πρόσωπο, η βαριόμοιρη.
Ανάσκελα, λουσμένος στα αίματα, δίχως πόδια, ένας άντρας, γύρω στα τριανταπέντε, μαρτύραγε την θηριωδία των ημερών.
Και γύρω σιωπή. Μόνο ένας κρατήρας στην γη, μαρτυρούσε, το τι είχε προηγηθεί.
Σαν άγαλμα, έστεκαν ο Άντρος με την Μαρούλα.
Το αίμα τους είχε παγώσει, η ανάσα τους βαριά.
Τους γνώριζαν… Τους ήξεραν… Κοντοχωριανοί ήτανε… Από την Ζόντια, μωρέ. Ναι, από την Ζόντια ήταν… φίλοι τους. Ο Σμαήλης και η Εμινέ.
Σκοτωμένοι, εκεί στο σταυροδρόμι, για τον Αστρομερίτη.
Το τοπίο, μύριζε θάνατο και ντροπή. Πήραν το παιδί αγκαλιά και στάθηκαν να σκεφτούν, τι θα κάνουν με τους γονείς.
Είναι άδικο να τους αφήσουμε εδώ, να τους φάνε τα όρνια. Τα φουκαριάρικα, κανένας δεν θα τα αναζητήσει, μέρες που είναι, να τα θάψει, κατά πως πρέπει. Είναι και το παιδί. Τι θα απογίνει;
Η Μαρούλα, τύλιξε το παιδί στην ποδιά της και έφυγε με γοργό βήμα κατά το χωριό. Ακόμα τα πράγματα δεν ήταν ξεκάθαρα, έπρεπε να προσέχουν.
Έπρεπε να του πλύνουν το χάρο, που θρονιάστηκε στην ψυχή του, πριν ακόμα δει, τι είναι η ζωή.
Ο Άντρος, αν και έτρεμε από φόβο, φώναξε δυο-τρεις γνωστούς, με ένα αγροτικό και μάζεψαν τα κορμιά τους, να τα πάνε στο χωριό.
-Δεν ήταν μόνοι τους στο αγροτικό αυτοκίνητο. Η σοδειά του πόνου, αρκετή, να μαυροφορέσει ολάκερη πολιτεία.
Βλέπεις τούτες τις μέρες, βάλθηκαν να αλλάξουν την ιστορία. Έπρεπε να γραφτεί για άλλη μια φορά, η μοίρα ενός βασανισμένου και πολύπαθου λαού, με αίμα.
-Παπά Γιώργη, ο Θεός είναι ένας και μιας και πέσανε στο δρόμο μας, πρέπει να κάμουμε το χρέος μας.
Στην εκκλησιά του Αγίου Αυξιβίου, κόσμος και κοσμάκης με τον φόβο στα μάτια, παρακαλιόνταν, για το αύριο.
 παπά Γιώργης- άνθρωπος του Θεού- φόρεσε το πετραχήλι, κοίταξε κατάματα τον άγιο και έδωκε την εντολή.
-Ετοιμάστε τους, μαζί με τους δικούς μας, δυο λόγια Θεού, να ακούσουν, κάποιος να τους κλάψει και ο Θεός ας με συγχωρέσει. Άνθρωποι είναι και τούτοι και μάλιστα δικοί μας άνθρωποι, κοντοχωριανοί μας. Τι κι αν είναι αλλόθρησκοι; Μπροστά στο θαύμα του θανάτου, τα ίδια δάκρυα κυλάνε στα μάγουλα, ανεξαρτήτως, ποιο είναι το χρώμα των ανθρώπων, η ράτσα τους, η την θρησκεία τους. Τα ίδια ορφανά γεννιούνται.
Έτσι έκαμαν και έφτιαξαν και τάφο και έγραψαν και τα ονόματά τους και έβαλαν και ξύλινο σταυρό.
-Κάποτε ο γιος τους θα μάθει, τι απέγιναν οι γονείς του; Θα βρει μια πλάκα να στρώσει τα δάκρυά του. Ας αποφασίσει ο ίδιος, να βγάλει το σταυρό από το μνήμα. Εμείς θα κάμουμε το καθήκον μας. Ο δικός μας Θεός, είναι Θεός αγάπης και ποτέ δεν διώχνει, από την Χάρη του, έναν ξένο.
-Θα τους διαβάσουμε με τους δικούς μας. Θα προσευχηθούμε γι’ αυτούς, κατά πως πρέπει, σε χριστιανούς.
-Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, είπε και σήκωσε το παιδί ψηλά, λες και το έφτανε ίσαμε το χέρι του Χριστού.
-Και το όνομα αυτού….. Θεόδωρος.
-Μαρούλα και Άντρο, είστε σίγουροι, για τούτο που πάτε να κάμετε; Είστε σίγουροι, ότι θέλετε αυτό το παιδί στο σπίτι σας; Ότι θα το μεγαλώσετε, σαν τον Πετράκη σας και δεν θα το εγκαταλείψετε ποτέ; Είναι μεγάλο φορτίο, για όλη σας την ζωή και δεν έχει πισωγυρίσματα.
-Τι λες παπά μου; Μάρτυς μας ο Θεός. Μάρτυρες, όλο το χωριό. Τώρα έχουμε δυο παιδιά.
-Δώρο Θεού, ο Θοδωρής μας. Είπαν και έκλεισαν με στοργή, το ορφανό, στην αγκαλιά τους. Οι μέρες κύλησαν. Τα πράγματα καταλάγιασαν. Στη Ζόντια μπήκαν συρματοπλέγματα. Ο τόπος, οι παλιοί χωριανοί, χωρίστηκαν στα δύο. Ο Αστρομερίτης, στην δική μας πλευρά. Η Ζόντια…..
Ο τόπος, μπήκε στον παλιό του ρυθμό. Τι να το κάνεις όμως. Ποτέ, δεν θα είναι τα πράγματα ίδια, ποτέ δεν θα είναι, όπως παλιά. Ο χωριανοί χωρίστηκαν και λοξοδρόμησαν. Έποικοι έφτασαν από το πουθενά και κατέλαβαν τα σπίτια, λεηλατώντας ιερά και όσια.
Στο Λονδίνο, η ζωή, τράβαγε τον δικό της δρόμο. Όλα ήταν διαφορετικά. Οι ρυθμοί αλλιώτικοι, αλλά γνώριμοι. Οι Άγγλοι, ήταν για πολλά χρόνια συγκάτοικοί τους και όχι μόνον. Είχαν και αυτοί πολλές σελίδας ιστορίας στιγματίσει. Τα χρόνια είχαν περάσει. Οι μνήμες όμως; Τόσος θάνατος μαζεμένος, πώς ξεσπιτώνεται από την μνήμη; Πώς ξεχνιέται τόσος χαλασμός, για μια πατρίδα, που σαν αναμμένο κάρβουνο κατατρώει τα σωθικά, του ξεριζωμένου Κύπριου;
Στα καλύτερα σχολειά, ο Πέτρος και ο Θοδωρής. Ολόκληροι άντρες πια, αλλά, στο μυαλό της Μαρούλας, πάντα η ίδια σκέψη. Τι πρέπει να κάνει, με το θέμα του Θοδωρή; Να του πει την αλήθεια, αλλά πώς; Πως θα το έπαιρνε, το θέμα; Πως θα δεχόταν, ότι τον βάφτισαν χριστιανό; Πώς θα αντιδρούσε, που τον πολιτογράφησαν Έλληνα; Κι αν τον έψαχνε κάποιος συγγενής του; Και αν τους μισούσε, όταν μάθαινε την αλήθεια;
Είναι παιδί της πια. Βυζανιάρικο το βρήκε και το έκαμε άντρα. Σωστό παλληκάρι. Ποτέ δεν το ξεχώρισε από τον Πέτρο της, άσε που πολλές φορές έπιανε τον εαυτό της να τον νοιάζεται περισσότερο από το δικό της παιδί.
-Να πας Άντρο μου στην Κύπρο. Τώρα που άνοιξε η Λύδρα, τώρα που μπορούμε να περάσουμε στα κατεχόμενα, να ψάξεις. Δεν θέλω να το έχω, βάρος στην ψυχή μου.
-Μπορεί να υπάρχει κάποιος συγγενής του. Πρέπει να μάθουμε. Δεν θέλω να το έχω, κρίμα στο λαιμό μου.
-Μεγάλωσε και κάποια στιγμή, πρέπει να μάθει την αλήθεια. Δεν έχουμε δικαίωμα, να κρατάμε άλλο, αυτό το μυστικό.
Μνημείο πεσόντων Μορφιτών…
Μνημείο Γεώργιου Κάρυου…
Ήταν η πρώτη στάση, σαν έφτασε στον Αστρομερίτη. Καθήκον του το ένιωθε να αφήσει δυο δάκρυα, το λιγότερο που μπορούσε να κάνει, για το αίμα, που χύθηκε σε τούτα τα χώματα.
Γονάτισε και τα δάκρυα σφράγισαν την πεθυμιά του.
Τούτος ο χιλιολαβωμένος τόπος, ήταν ο τόπος του, ήταν το χωριό του, ήταν οι μνήμες του… Ανάθεμα σας σκυλιά…
Στάθηκε σε θέση προσοχής και μονολογούσε, όσα λόγια δεν άντεχαν, να βγούνε από τα χείλη του.
Ανέβηκε στο ύψωμα του Αγίου Αυξιβίου, εκεί στο κέντρο του χωριού και αγνάντευε. Ερημιά στα κατεχόμενα, νεκρική αλαλία θα έλεγες και έτσι στα καλά του καθουμένου άρχισε να ψάλει το « Χριστός Ανέστη».
-Θα πάω στη Ζόντια…. Ναι θα πάω… έχω χρέος.
Μετά τις απαραίτητες διατυπώσεις, έφτασε, στην αλλοτινή Ζόντια.
Yukari Bostanci, το καινούριο της όνομα. Έτσι από θυμό, έφτυσε καταγής και προχώρησε.
Μπήκε στο χωριό και αναζήτησε το σπίτι του Σμαήλη και της Εμινέ.
Μια νέα γυναίκα βγήκε στην αυλόπορτα.
-Γυρεύετε κάτι; Ρώτησε στα Τούρκικα.
-Κάποτε έμενε εδώ ένας φίλος μου, έχεις ακούσει κάτι, γι αυτόν;
Σμαήλη τον λέγανε….
-Ναι… ναι κάτι θυμάμαι. Σκοτώθηκε στο βομβαρδισμό, κάτω στο σταυροδρόμι. Ήταν με την γυναίκα του και το παιδί τους. Πάνε αυτοί. Οι γονείς τους σκοτώθηκαν εδώ στην αυλή. Κανένας τους δεν απόμεινε. Τα σκυλιά θα τους έφαγαν… Ποιος είχε μυαλό, εκείνες τις μέρες, να βγει να τους αναζητήσει και να τους μαζέψει; Κάτι χωριανοί, τους είδαν σκοτωμένους, εκεί κάτω. Εμάς μας χάρισε το σπίτι, ο θείος Ντενκτάς… χρόνια τώρα, μένουμε εδώ… Από τα Άδανα, ήρθαμε.
-Να σε φιλέψω κάτι, μιας και ήρθες στο σπιτικό μου;
-Ευχαριστώ βιάζομαι, έχω να δω κι άλλους στο χωριό. Ώρα σου καλή, κυρά μου…. Σ’ ευχαριστώ… με βοήθησες αρκετά…
Έβαλε το κεφάλι κάτω και ξεμάκρυνε, βρίζοντας, μέσα από τα δόντια του.
-Είδες ο θείος Ντενκτάς; Προίκιζε κιόλας… με ξένα κόλλυβα… Φτου…
-Ποιος ξέρει, πού θα ήταν ο Θοδωρής μου, σήμερα; Το παιδάκι μου, θα είχε πεθάνει, ή στην καλύτερη, σε κανένα ορφανοτροφείο θα το είχαν.
Είχε φίλους στη Λευκωσία. Εκεί εγκαταστάθηκε, σαν έφτασε στην Κύπρο.
-Να πας στο χωριό, να βρεις το Γιάννο τον Αντρέου, τον ξάδερφό μου, να ανάψεις και ένα κερί στους δικούς μας, του είχε πει η Μαρούλα, φεύγοντας από το Λονδίνο.

Το μυαλό του σταμάτησε στο τότε… όταν αντίκρισε το χωριό. Παντού ερείπια, θυμόταν. Ο θάνατος βομβάρδιζε τις ζωές και φύτευε ταφολίθια. Αίμα… Αίμα, παντού αίμα. Έπρεπε να φύγει το γρηγορότερο, από το χωριό. Νύχτες πάλευε με τους εφιάλτες και έτρεμε από το φόβο… Δεν είχε άλλη ζωή, για ξόδεμα.
Κάθισε στον υπολογιστή του και ξεκίνησε να γράφει. Δεν ήξερε αν ήταν χαρούμενος, ή λυπημένος από την εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά σίγουρα ήταν ξαλαφρωμένος.
-Θα μείνω λίγες μέρες ακόμα. Νοστάλγησα την πατρίδα… Πονάει το θέαμα… Πήγα στην Δερύνεια και αγνάντεψα με τα κιάλια την Αμμόχωστο… Νεκρή πόλη, μετά από τόσα χρόνια, Μαρούλα μου. Οι νυχτερίδες μοιρολογούν ακόμα τους αδικοχαμένους και στήνουν χορό θανάτου, ίσαμε με σήμερα. Η καρδιά μου ράγισε. Ξέρω ανυπομονείς να μάθεις, για τον Θοδωρή μας. Κανείς δεν τον έψαξε, κανέναν δεν έχει. Όλοι σκοτώθηκαν στον χαλασμό. Ευτυχώς, που το μαζέψαμε το παιδάκι μας. Ποιος ξέρει, τι θα είχε απογίνει τότε; Ποιος ξέρει, αν θα ζούσε.
Το ασθενοφόρο με την σειρήνα να σκίζει τον αέρα, έφτασε έγκαιρα στο νοσοκομείο.
Έπρεπε να ειδοποιήσουν στο Λονδίνο. Η καρδιά του Άντρου, δεν είχε άλλους δυνατούς παλμούς, να σηκώνει χαρές και λύπες. Όμως έπρεπε να κρατηθεί… Έπρεπε να περιμένει. Είχε χρέος να περιμένει τους γιούς του. Στην εντατική, ανήσυχος, ρώταγε και ξαναρώταγε.
-Αργούνε να έρθουν;
-Τι σας είπαν, αδερφή, θα έρθουν και τα δύο παιδιά μου;
-Πρέπει να προλάβω και αυτό το τρένο. Πρέπει να τελειώσω το κεφάλαιο και ο Θεός ας με κρίνει.
«Δεύτε τελευταίον ασπασμόν, συγγενείς και φίλοι». Με τρεμάμενη φωνή ο γέροντας πια, παπά Γιώργης, συνόδευε τον Άντρο. Λίγοι οι παλιοί γνώριμοι, μα πολλοί οι νέοι- αυτοί ήξεραν το μεγαλείο της ψυχής του- ακολουθούσαν την ανηφοριά της ζωής του.
Οι ελπίδες στρατοπέδευσαν στις ώρες. Οι συναστρίες γλύκαναν καρτερικά τις άνομες σκέψεις.
Στον Αστρομερίτη……
Εκεί θα γραφόταν ο επίλογος.
Ο Θοδωρής, άφαντος.’
Όλοι απορούσαν με την απουσία του.
-Μα… να μην έρθει;
-Τόσα έκανε, ο Άντρος και η Μαρούλα, γι’ αυτόν.

Ό παπα Γιώργης, που οι σπουδές των χρόνων του, ήταν σοφές, επίτηδες αργούσε να τελειώσει την ακολουθία.
Την ήξερε καλά, ο σεβάσμιος γέροντας, την αντίδραση αυτή.
Ήταν φυσικό, να φύγει η γη, από τα πόδια του. Οι αποκαλύψεις ήταν συγκλονιστικές και έγιναν, σε έναν ψυχρό τόπο εντατικής.
Πώς να διαχειριστεί ένα παιδί, τόσες αλλαγές ζωής, σε λίγα λεπτά;
Που να χωρέσουν, τόσες χαρμολύπες;
Μέρες πηγαινοερχόταν στην Ζόντια, στη σημερινή Yukari Bostanci και ρώταγε παλιούς-όσους μπορούσε να πλησιάσει- γιατί κάποιοι, ήταν καχύποπτοι, με τις ερωτήσεις του Εγγλέζου, όπως τον αποκαλούσαν.
-Τι θέλει άραγε τούτος ο Εγγλέζος και ανασκαλεύει το παρελθόν;.
Περπατούσε στο χωριό, που δεν είχε καμιά σχέση πολιτισμού και ανάπτυξης, με τον Αστρομερίτη και ζήταγε μια λέξη να πιαστεί. Ζήταγε έναν λόγο, να χολιάσει στον Άντρο και τη Μαρούλα, που τον απόκοψαν από την φυλή του. Κανένας δικός του, δεν ζούσε; Κανένας δεν τον αναζήτησε, τόσα χρόνια; Κανένας δεν νοιάστηκε, για την τύχη των γονιών του και την δική του;
Σοκαρίστηκε όταν άκουσε από μια γριά, σε σπαστά Ελληνικά…
-Τι τα γυρεύεις τώρα; Τούτοι σκοτώθηκαν το 74. Θα τους φάγανε τα αγρίμια και αυτούς και το παιδί τους. Ποιος θα ξεμύταγε να ψάξει για νεκρούς και ζωντανούς, σε έναν τέτοιο χαλασμό; Ο καθένας το κεφαλάκι του κοίταγε να σώσει. Αλλά τι καταλαβαίνεις εσύ από αυτά; Εσύ μεγάλωσες στην ασφάλεια της Ευρώπης. Δεν ρωτάς και εμάς!
Η πομπή τον βρήκε πεσμένο μπρούμυτα πάνω σε ένα μνήμα. Ένα περιποιημένο μνήμα. Κατάλευκα μάρμαρα και δυο τριανταφυλλιές, μια, με  άσπρα και μια, με κόκκινα τριαντάφυλλα. Πεντακάθαρο, με ξύλινο σταυρό στο προσκεφάλι.
Σμαήλης και Εμινέ, έγραφε, από την Ζόντια.
Η Μαρούλα από όταν έφυγε, για το Λονδίνο, άφησε τα χωράφια της στον ξάδερφό της το Γιάννο.
-Κράτησέ τα, καλλιέργησέ τα, δεν θέλω λεφτά, μόνο μια χάρη, θέλω. Να προσέχεις τους δικούς μας. Καντήλι σβηστό να μην μένει, τις μέρες γιορτής.
-Σταθείτε… ακούστηκε μια φωνή, όταν σίμωνε η ακολουθία, του Παπα- Γιώργη.
-Σταθείτε… είναι ο πατέρας μου… πού πάτε χωρίς να τον χαιρετήσω;

-Είναι ο δικός μου πατέρας.
Έτρεξε προς το μέρος τους και έπεσε στα γόνατα, μπροστά στην Μαρούλα, που έκλαιγε ασταμάτητα, για πολλούς λόγους. Πήρε στις χούφτες του τα χέρια της και τα φίλαγε.
-Συγχώρεσέ με Μανούλα μου…
-Συγνώμη αδερφέ μου…
Επαναλάμβανε, με τα δάκρυα να αυλακώνουν το πρόσωπό του.
Συγνώμη σε όλους σας, ξαναείπε και έκανε στον σταυρό του… Το μοναδικό, συνειδητό σταυροκόπημα.



Α' Βραβείο για το ποίημα "Αμμόχωστος βασιλεύουσα"
Ηλιογέννητη,εσύ,
που νύχτωσες….
πριν δύσει ο καιρός σου,
τα ακρόνυχά σου….
λούζουν νυφιάτικους στήμονες,
με τον λυράρη να ξελογιάζεται
και να πλανιέται,
στων αφρών σου το μενεξεδί συναπάντημα.
Αρχόντισσά μου,
κυρά των κυράδων………
Νεκρή ραψωδία τώρα,
ζωσμένη φαντάσματα,
λεηλατείς τα όνειρά μου
και βάφεις τις μνήμες μου, στο χρώμα του θανάτου…
Οι νυχτερίδες φορτώθηκαν τις ψυχές
των αμαρτημάτων
και ξεψύχησαν
από το χέρι του δήμιου σφετεριστή.
Η δόξα σωριάστηκε στα πόδια
του γίγαντα των συμφερόντων,
με την ελπίδα να ψυχορραγεί …
Τώρα οι ανεμώνες,
ανθίζουν στο γέρμα,
φυλακισμένες, στα μνήματα της ντροπής,
με τις χορδές της κιθάρας ν’ ανεμίζουν μεσίστιες.
………………
Διπλοκλείδωσα τα πέπλα της οδύνης
στο σεντούκι των υποχρεώσεων
και σπίτωσα τις ευθύνες……
…………………………………
Στις γενιές τη

25η Μαρτιου αγια Λαυρα

1970   ...25η Μαρτιου στην Αγια Λαυρα με τον πατερα μου ...με τις παραδοσιακες στολες μας....

αναμνησεις

στα θυματα του βομβαρδισμου της ΒΥΣΩΚΑΣ

http://www.kalavrytanews.com/2016/11/blog-post_152.html
 ευχαριστω στην εφημεριδα ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ NEWS και τους συνεργατες της,για την φιλοξενια του ποιηματος μου εν οψει των εορτασμων του βομβαρδισμου του Σκεπαστου {Βυσωκας} Υποκλινομαι στο μνημειο των πεσοντων και ασ γινει συθημα μασ....
ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΤΑΦΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

Πρώτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό ποίησης για τη Βούλα Μέμου

 http://www.filodimos.gr/index.php/all-issues/group1-/2012-11-11-15-51-25/75443-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85

 Γράφτηκε από τον/την Πέπη Σπηλιωτοπούλου στις 16 Οκτώβριος 2016. Κατηγορία Πολιτιστικά

Άλλη μια διάκριση για τη συνεργάτιδα του filodimos.gr Βούλα Μέμου, καθώς απέσπασε το πρώτο βραβείο της κατηγορίας της στον 1ο Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης με θέμα "Μια Ωδή στον Διονύσιο Σολωμό", που πραγματοποίησε η UNESCO για των εκπροσώπων της στον Όμιλο Unesco Ζακύνθου, Κεφαλληνίας και Ιθάκης.
Η βράβευση έγινε πριν λίγες μέρες στα Περατάτα της Κεφαλλονιάς, στο σπίτι της Unesco.
Το βραβευθέν ποίημα της Βούλας είναι το εξής:

Στασίδι λεύτερης πένας

 Με την Παναγιά του Σκοπού, στον κόρφο σου φυλαχτό
 και το έρμο Μεσολόγγι στην πένα σου,
 περπάτησες ξυπόλητη τη Λευτεριά
 και στοίχειωσες κακοφορμισμένες πληγές,
 αγνάντια στο πέλαγος,
στο λιοστάσι του Στρέφη.
Βύζαξες αιματοβαμμένους…
 θέριεψες δειλούς και ανθρωπάκια
 και στόλισες μετώπες ηρώων.

 Μυστικός γητευτής των λέξεων,
σμίλεψες όρκους αργυροκέντητους,
 στο γαλανό τ’ ουρανού και της θάλασσας.
Θρέμμα της Ζακυνθινής Γης,
 τροβαδούρε του λεύτερου πολιορκημένου,
αντάμωσες τη Γυναίκα της Ζάκυνθος,
με την άλλη Γυναίκα,
 τη Γυναίκα της οικουμένης,
με κλαίλιες και μπουγαρινιού αποστάγματα.
 Και έσπειρες ελπίδες σε απελπισμένους…
 Και σταύρωσες προδότες,
 στον ιστό της γαλανόλευκης…
Και λευτέρωσες πεντάρφανες συνειδήσεις,
στο όνομα του Έλληνα
 που έσερνες πάντα μέσα σου…

 Ψυχές προγόνων…
 και των τωρινών αδούλωτων φωνές…
ανταμώνουν κάθε χάραμα, στους Στροφάδες…
 με κλαδιά ελιάς… για τις χελιδονοφωλιές.

Ένα φεγγάρι του Αυγούστου… δικό μου, στο χωριό μου, ΤΟ ΣΚΕΠΑΣΤΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩN

http://www.filodimos.gr
Γράφει η Βούλα Μέμου

Γράφτηκε από τον/την Βούλα Μέμου στις 24 Αύγουστος 2016. Κατηγορία Ενδιαφέροντα άρθρα

«Tο αίμα θα σε οδηγήσει εκεί που ανήκεις…» έλεγε ο Γιώργος Ιωάννου και σίγουρα το αίμα ξέρει τα μονοπάτια που περπάτησες και σε έκαναν κοινωνό της ζωής.

Έτσι άγγιξα τους παλμούς της καρδιάς  μου και καταστάλαξα το όνειρο, εκεί στην γη που πρωτοείδα το φως της ζωής, Στο χωριό μου. Στον δικό μου τόπο, που δεν άλλαξε τις εικόνες όσα χρόνια και αν πέρασαν.
Γ παγκόσμιο βραβείο ποίησης στην Αμφικτιονία Ελληνισμού …
Έπαινο στους Δελφικούς αγώνες ποίησης 2016.
Τούτα τα βραβεία που πήρα ανήκαν στο χωριό μου. Εκεί που μυήθηκα ανάγνωση και γραφή και διάβασα τους πρώτους μου στίχους.
Θυμάμαι τον δάσκαλό μου τον Αλέκο τον Βγενόπουλο να με παροτρύνει, ξεπεταρούδι ακόμα εγώ, διέκρινε, ότι κάτι μπορώ να πω, με διαφορετικό τρόπο γραφής.
Θυμάμαι τον γείτονά μου τον Γιώργο τον Κουρμπέτη που μου χάρισε την πρώτη ποιητική συλλογή.
Μεροκαματιάρης ο πατέρας μου, πού περίσσευμα για τέτοια βιβλία;
Πού αλλού, λοιπόν μπορούσα να εναποθέσω τις διακρίσεις που απέσπασα,  σε διαγωνισμούς ποίησης;
Ο σύλλογος του Σκεπαστού, μου αφιέρωσε μια Αυγουστιάτικη βραδιά, με αφορμή την παράδοση των βραβείων στο Σύλλογο
Την βραδιά πλαισίωνε με κλασική μουσική, η φιλαρμονική του δήμου Καλαβρύτων.
Ο μαέστρος Γιώργος Μπαμπαράκος έδωσε τον καλύτερο εαυτό του με τις επιλογές του και τα παιδιά, κράτησαν το επίπεδο, πολύ ψηλά.
Μουσική και ποίηση . Ποίηση και μουσική.. Ο πήχης ψηλά, στις εκδηλώσεις του συλλόγου.
Η φιλόλογος και λογοτέχνης Μαρία Θεοδοσάκη, με τίμησε με την παρουσία της και απήγγειλε ποιήματά μου.
Η Έλενα Κατσικοπούλου και η Έλενα Μιχαλοπούλου {παιδί μ ιδιαίτερο ταλέντο στην γραφή}, διάβασαν στίχους μου.
Ο σκηνοθέτης και φίλος μου ο Άκης ο Σιμάτος βιντεοσκόπησε την εκδήλωση.
Ο συγχωριανοί μου……αυτοί ήταν που με συγκίνησαν…ήταν όλοι εκεί… Συνάντησα φίλους, συμμαθητές, γείτονες, που παρότι λείπω από το χωριό σαράντα χρόνια,  με αγκάλιασαν και μου άνοιξαν τα σπίτια τους, σαν να μην έφυγα ποτέ.
Ο πρόεδρος και το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου, μας πρόσφερε την πιο ζεστή φιλοξενία, στο ξενοδοχείο ΑΝΕΣΙΣ…Ένα κόσμημα στην κεντρική πλατεία των Καλαβρύτων.
Μέσα από την καρδιά μου ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΝΙΩΘΩ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΤΗΝ ΒΥΣΩΚΑ.
Με μια υπόσχεση … Θα είμαι πάντα εκεί…το αίμα θα με οδηγεί πάντα εκεί….
Μακάρι να ξανανέβω σκαλί βάθρου και ο τίτλος επάξια δικός τους…
Η φωτογραφίες τραβήχτηκαν από την Θεοδώρα Καλούτση…. Σ'ευχαριστώ Θεοδώρα.
Βούλα Μέμου

< Προηγούμενο Επόμενο >

Νέοι Καιροί εν Αιγίω Βράβευση

Βούλα Μέμου

Συντάκτης: Νέοι Καιροί εν Αιγίω.

                

  Βράβευση

 

 

http://www.neoikairoi.gr/data/index.php/articles/arts/1331-boula-memou-vraveysi

  Βράβευση

Η Κα Βούλα Μέμου, συνεργάτιδα του εφημεριδοπεριοδικού μας, η οποία τιμήθηκε δύο φορές σε ισάριθμους διαγωνισμούς, στον μεν πρώτο από τον Πολιτιστικό Κοινωνικό Φορέα "Αμφικτυονία Ελληνισμού" με το Γ' Βραβείο για το ποίημά της "Χοές Ψυχής". Ο διαγωνισμός είχε θέμα: “ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ’’ ( Παρθενών, Δίον, Βεργίνα, Πέλλα, Δελφοί, Αμφίπολη, Κνωσός, Ολυμπία κ.λ.π.).  Υπενθυμίζεται πως στον ίδιο διαγωνισμό το Α΄ Βραβείο απονεμήθηκε στον Αιγιώτη Αθανάσιο Τρίψα. 

Στον δεύτερο διαγωνισμό, η Κα Βούλα Μέμου τιμήθηκε με έπαινο στους 31ους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών, τους οποίους διοργάνωσε η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, στους οποίους συμμετείχε με το ποίημα της "Στα Στενά της ανέχειας"

               

  

  

Λίγα λόγια για το συντάκτη του άρθρου

Author: Νέοι Καιροί εν ΑιγίωEmail: neoikairoienaigio@gmail.com

Σχετικά

                

  

 

Κοινοποιήστε

Παγκόσμια διάκριση για την Βούλα Μέμου - Το βραβείο αφιερωμένο στο Σκεπαστό

http://www.kalavrytanews.com

Μεγάλη διάκριση για την υπερηφάνεια για την ποιήτρια Βούλα Μέμου η οποία απέσπασε το γ' βραβείο στον 5ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό που προκήρυξε η Αμφικτυονία Ελληνισμού, πολιτιστικός και κοινωνικός φορέας με έδρα την Θεσσαλονίκη και πνευματικό κέντρο τους Δελφούς.
Ο διαγωνισμός είχε θέμα: "ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ" - Βεργίνα, Κνωσός, Μυκήνες, Παρθενώνας, Αμφίπολη κ.α." και η Βούλα Μέμου διαγωνίσθηκε με το ποίημά της "Χοές Ψυχής".
Τα διακριθέντα, καθώς και επιλεγμένα ποιήματα των συμμετεχόντων τυπώθηκαν σε καλαίσθητο τόμο, ο οποίος θα αποσταλεί σε Ελληνικές και ξένες βιβλιοθήκες και θα μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.

Η κ. Βούλα Μέμου μίλησε στο "ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-ΝΕWS" για την διάκρισή της και εμφανώς συγκινημένη, αφιερώνει το βραβείο της στο τόπο καταγωγής της το Σκεπαστό και ιδιαίτερα στον πολιτιστικό σύλλογο Σκεπαστού που όπως τονίζει, χρόνια τώρα παράγει και προάγει πολιτισμό.

Η Παρασκευή Μέμου, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σκεπαστό Καλαβρύτων. Τελείωσε την Σχολή Σκηνοθεσίας Σταυράκου και το 1984 και 1985 δημοσιεύονται τα πρώτα της ποιήματα, στην Υδρία και στα Όστρακα και το 1985 κυκλοφορεί η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Διαβαίνοντας».

Πρώτη της σκηνοθετική δουλειά η ταινία μικρού μήκους «ALTAMIRA», μια ελεύθερη διασκευή του ποιήματος ΓΥΝΑΙΚΑ, από τη συλλογή ΤΡΑΒΕΡΣΟ του Νίκου Καββαδία.

Συνεργάστηκε με σπουδαίους Έλληνες Ηθοποιούς, όπως: Ρίζος, Γκιωνάκης, Μπριόλας, Σαμιωτάκη...

Σκηνοθέτησε video clip τραγουδιστών ή συνθετών όπως Ζαμπέτα, Βοσκόπουλου, Χατζόπουλου, Δάκη, Μενιδιάτη…

Ως μοντέρ, πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με την ταινία μεγάλου μήκους «Βιογραφίες», της Στέλλας Μπελέση.

Στο Φεστιβάλ Δράμας, με τις ταινίες, «EL BARTI», «Μεταμορφώσεις», «Ο Δράκος που τρώει μικρά κοριτσάκια», «Buggy».

Στο κρατικό κανάλι, συνεργάστηκε σε παιδικές ψυχαγωγικές εκπομπές, επίσης σκηνοθέτησα ντοκιμαντέρ οικολογικού περιεχομένου.

Το 2006 η Νομαρχία Αχαΐας, εκδίδει ένα βιβλίο μου με χρονογραφήματα, με τον τίτλο « ΑΦΩΝΟΝ ΔΙΑΓΕΙΝ ».

Το 2008  γυρίζεται  το « Μέγα το της Θαλάσσης Κράτος», μια ταινία βασισμένη σε δική της ποίηση.

Απόψεις, της φιλοξενουνται σε πολλές εφημερίδες..

Συνεργάστηκε ως χρονογράφος σε τοπικές εφημερίδες, στον «Πολίτη των Πατρών» , στο περιοδικό «Π», στον "Φιλόδημο", ενώ εχει κάνει πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές στο Ράδιο Αίγιο…

Ανηκει στην ΠΕΛ [Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών] από το 2015.

Το 2015 η ΟΥΝΕΣΚΟ περιλαμβάνει ποιήματά της σε ανθολόγια που εκδίδει.

Στο "INTΕLLIGENTSIΑ’ ο κύκλος των ποιητών…έκδοση 2015 φιλοξενεί ποιήματά της…

Το 2016 έρχεται το βραβειο ΑΝΦΥΚΤΙΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ για το ποιημα της "ΧΟΕΣ ΨΥΧΗΣ" και το συμπεριλαμβανει σε ανθολογια που θα μεταφραστει σε πολλές γλώσσες.

Το ποίημα που απέσπασε το γ' βραβείο στον 5ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό

Χοές ψυχής

Μια δρασκελιά γης 

στο γύρισμα της σφαίρας και έφτασες,

στο ηλιόλουστο παρτέρι των Ολύμπιων κήπων.

Εκεί που οι νύμφες στήνουν αγγέλων ψαλμούς 

στης Κασταλίας τα απύθμενα μυστικά.

Ασκί τραμουντάνας στρατεύτηκε,

και ανύψωσε το πνεύμα των Αθανάτων, 

να χρήσουν ιερομνήμονες και πυλαγόρες.

«μίμηση πράξεως» και δάδας αρχέτυπα.

Λογικευόταν η αδερφοσύνη με μιας.

Στις παλαίστρες ο Ελλανοδίκης,

κραταίωνε υψηλά ιδεώδη και

σμίλευε αετώματα αιώνιων μνημείων.

Η γραφίδα κατακτήθηκε και ιστορήθηκε

του Ομφαλού της Γης το στερέωμα.

Οι θεοί πλανεύτηκαν.

Να λογοδοτήσουν στων αφρών το ξελόγιασμα βάλθηκαν,

σε οπλές Πήγασου, ακούμπησαν τους στίχους των ποιητών,

ικεσίες για το ορφάνεμα της κληρονομιάς μας.

Γονατιστός θα ικετεύσω,

θα στήσω θυσίες πυρίμορφων βωμών, 

κροτίδες στα αστροπερπατάτηματα, 

να λάμψει στων ζωφόρων τα ύψη, 

το κλέος της επιστροφής,

από τα δικά μας κλεμμένα στολίδια …

Μα οι αρχαίοι θεοί δεν ξεχνούν

ποτέ τις χοές σκαμμένων ψυχών,

ούτε το καθρέφτισμα του ευγενούς μετάλλου

και ας κάνουν πως δε βλέπουν,

τη φλόγα της δάδας που καίει στο εκστασιασμένο πρόσωπο.

Το ποιημα που διακριθηκε……. logotexnikisyntrofia.com

logotexnikisyntrofia.com
Των υδάτων σου….το κράτος…
Η αναστροφή των απαιτήσεων,
Ήταν δική σου υπόθεση…
Την στράγγιζες, σε Νηρηίδας πέπλα
Σαν απασφάλιζες,
την περόνη των άπραγων θρύλων…
Πλούτισες των άφθαρτων ονείρων τις σοδειές,
την νωθρή εκείνη ώρα των στεναγμών
και λύτρωνες τον ιδρώτα,
που μοιρολογούσε την τύχη,
των αναθεμάτων…
ημίθεος,
ακεραυνοβόλητος,
άκρατο νάμα…
και μύρια επίθετα, έπλεκαν την δαντελένια όψη σου,
σαν πέρναγες κραταιός στων ονείρων τα αποθέματα…
Δεν δείλιασαν οι θνητοί να σε τραγουδήσουν,
δεν χλόμιασαν στο ξέσπασμα των τιτάνων,
όταν γλυκοφιλούσες αστραπές και βροντές
και δοκίμαζες τις αντοχές των απελπισμένων…
Στο αμόνι του Δευκαλίωνα έστησαν χορό,
αλατοσκέπαστες περιφρονήσεις,
την στιγμή που μας έταζες,
ένα αύριο…..
στο βάθρο των νικητών…

Β.Μεμου

Αποτελέσματα 2ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης "Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης" | Λογοτεχνική...

Πρακτικό Συνεδριάσεως Διοικητικού Συμβουλίου του Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης, Καισάρειας Κοζάνης, Τρίτη 3 Μαΐου 2016 Το Διοικητικό Συμβούλιο του Αρχείου…

logotexnikisyntrofia.com

Αποτελέσματα 2ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης "Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης"

http://www.logotexnikisyntrofia.com

Αποτελέσμα Λογοτεχνικών Διαγωνισμών

Αποτελέσματα 2ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης "Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης"

May 5, 2016

Πρακτικό Συνεδριάσεως Διοικητικού Συμβουλίου του Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης, Καισάρειας Κοζάνης, Τρίτη 3 Μαΐου 2016


Το Διοικητικό Συμβούλιο του Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης, συνήλθε την Τρίτη 3 Μαΐου 2016, και ώρα 8:00 μμ. προκειμένου να επισημοποιηθούν τα αποτελέσματα του 2ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης με θέμα:


«ΑΛΙΑΚΜΟΝΑΣ» το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας.


Οι βαθμολογίες της κριτικής επιτροπής επιδόθηκαν στην Πρόεδρο κυρία Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, η οποία στη συνέχεια παρέδωσε στον  Πρόεδρο του Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης, κύριο Παπαθανασίου Γεώργιο, την τελική κατάταξη. Η κριτική επιτροπή απαρτιζόταν από τους:


Προεδρεύουσα:

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Ποιήτρια

Μέλη:

Ακριτίδης Αλέξανδρος, Λογοτέχνης - Πτυχιούχος Ανθρωπιστικών Σπουδών

Παπαστεργίου Θωμάς, Ποιητής - Εκδότης των εκδόσεων Ars Poetica

Πιτένης Μιχάλης, Συγγραφέας – Δημοσιογράφος

Σκιαθάς Δ. Αντώνης, Ποιητής - Κριτικός Λογοτεχνίας - Μέλος της Εταιρείας συγγραφέων.


Στην επιτροπή παραδόθηκαν συνολικά 140 ποιήματα, από την Ελλάδα και το Εξωτερικό, εκ των οποίων τα 39 ήταν μαθητών και τα 101 ενηλίκων. Κατόπιν διαμόρφωσης της τελικής βαθμολογίας των ποιημάτων, ανοίχτηκαν οι κλειστοί φάκελοι των διακριθέντων και καταγράφηκαν τα πραγματικά τους στοιχεία, τα οποία έχουν ως εξής:


Κατηγορία Μαθητών:


1ο Βραβείο: «Αλάτι της ζωής», Αριστοτέλης Κούτσικος, Γ΄ Γυμνασίου – Γυμνάσιο Φαρκαδόνας Τρικάλων

2ο  Βραβείο: «ΑΛΙΑΚΜΟΝΑΣ» Το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας, Σεβαστή Αρσλάνογλου, Β΄ Γυμνασίου - 1ο Γυμνάσιο Σταυρούπολης Θεσ/νίκης

3ο Βραβείο: (ισοψηφία)

    «Αλιάκμονας η έμπνευση», Αθηνά Παράσχου – Γερμανία
    «Ο ποταμός των δακρίων», Κατερίνα Μπίτζιου –  ΓΕΛ Χιλιομοδίου Κορινθίας

Α΄ Έπαινος: (ισοψηφία)

    «Στο αμόνι της Θάλασσας», Χρήστος Τσαγκάρης, Γ΄ Λυκείου - Ζάννειο Π.Π.ΓΕ.Λ. Πειραιά
    «Μητέρα» το αέναο ποτάμι της ζωής και της αγάπης, Ελένη Φυντανή, Β΄ Λυκείου – 2ο ΓΕΛ Μεγάρων Αττικής

Β΄ Έπαινος: (ισοψηφία)

    «Υδάτινη νοσταλγία», Νίκος Μαστορέκας, Β΄ Λυκείου, Γενικό Εκκλησιαστικό Λύκειο Νεαπόλεως Θεσ/νίκης
    «Προδίδεσαι», Ανατολή – Πελαγία Παπαϊωάννου, Α΄ Λυκείου – 1ο Λύκειο Χαλκίδας

Γ΄ Έπαινος: (ισοψηφία)

    «ΑΛΙΑΚΜΟΝΑΣ», Μαγδαληνή Βασιλείου, Β΄ Λυκείου – 1ο ΓΕΛ Εχεδώρου Σίνδος Θεσ/νίκης
    «Στις όχθες του Αλιάκμονα», Φωτεινή Μανώλη, Β΄ Λυκείου – 1ο ΓΕΛ Αμπελοκήπων Θεσ/νίκης

Τιμητικές Διακρίσεις:

    «Το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας», Φρειδερίκη Σταμπούρλου, Α΄ Γυμνασίου - Γυμνάσιο Οινοφύτων, Δήλεσι Βοιωτίας
    «Αλιάκμων», Ηλιάνα Μπάκα, Α΄ Γυμνασίου - Γυμνάσιο Οινοφύτων Βοιωτίας
    «ΑΛΙΑΚΜΟΝΑΣ» Το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας, Τράνακα Ιωάννα, Β΄ Λυκείου – ΓΕΛ Αιγινίου Πιερίας



Κατηγορία Ενηλίκων:


1ο Βραβείο «Το δέλτα του Αλιάκμονα», Ιωάννα Αμπατζή, Έδεσσα

2ο Βραβείο: (ισοψηφία)

    «ΑΛΙΑΚΜΟΝΑΣ» Το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας,  Ελευθερία Θάνογλου, Σταυρούπολη Θεσ/νίκης
    «ΑΛΙΑΚΜΟΝΑΣ» Το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας, Ιφιγένεια Μετόχη, Λεμεσός Κύπρου

3ο Βραβείο: (ισοψηφία)

    «Το όραμα του Αλιάκμονα», Αλίκη Κωνσταντίνου, Ν. Επιβάτες, Θεσ/νίκης
    «Ο Λύκος του Αλιάκμονα», Δημήτρης Παπαδόπουλος, Πετρούπολη Αττικής

Α΄ Έπαινος: (ισοψηφία)

    «Αλιάκμονας», Χαράλαμπος Λάσκαρις, Αθήνα
    «Θύμησες», Αρχοντία Σπαχίδου, Κοζάνη

Β΄ Έπαινος: (ισοψηφία)

    «Των υδάτων σου… το κράτος…», Παρασκευή Μέμου, Ζωγράφου - Αθήνα
    «Αλιάκμονας (οκτάβες)», Χαρά Ταξάκη, Ηράκλειο, Κρήτης

Γ΄ Έπαινος: (ισοψηφία)

    «Αλιάκμονας. (η Rutilus Macedonicus), Σπύρος Τσίκνας, Άνω Πετράλωνα, Αθήνα
    «ΑΛΙΑΚΜΟΝΑΣ» Το αέναο ποτάμι του φωτός και της ευφορίας, Αλέξανδρος Στιβακτής, Θεσ/νίκη

Τιμητικές Διακρίσεις

    «Ο Αλιάκμονας ταξιδεύει», Καλλιόπη Δημητροπούλου, Ηλιούπολη, Ν. Αττικής
    «Ο Αλιάκμων εστράφη προς τα οπίσω», Παναγιώτα Κατσουλάρη, Λάρισα
    «Ο Αλιάκμονας του χρόνου», Θεοδώρα Ιωαννίδου, Λάρισα



Η εκδήλωση απονομών των διακρίσεων θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 12 Ιουνίου 2016, στις 11:00 πμ. στο εξωκκλήσι της Αναλήψεως (Δίπλα στη λίμνη Πολυφύτου) στην Καισάρεια Κοζάνης.

(Σε περίπτωση κακοκαιρίας η γιορτή θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Καισάρειας Κοζάνης)


Το Διοικητικό Συμβούλιο του Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης ευχαριστεί θερμά όλους τους συμμετέχοντες, μαθητές και ενήλικες, για την αποστολή των όμορφων και ευαίσθητων ποιημάτων τους. Το σημαντικότερο για εμάς είναι η ίδια η συμμετοχή και όχι η διάκριση. Τα επαινετικά σας σχόλια μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας.


Για το Δ.Σ

Παπαθανασίου Γεώργιος

Πρόεδρος & Διευθ. Σύμβουλος


Τσιγιάννης Γεώργιος

Γεν. Γραμματέας

Tags

Αποτελέσματα Λογοτεχνικών Διαγωνισμών